ریزبالن ها نتیجه انبساط ریزگوی های انبساط پذیرند که از پوسته گرمانرم و هسته هیدروکربنی انبساط پذیر تشکیل می شوند. اگر دمای انبساط به دمای انتقال شیشه ای دیواره ریزبالن ها نزدیک باشد، با تبخیر مایع از هسته ریزگوی، فشاری داخلی ایجاد می شود و هم زمان با نرم شدن دیواره، انبساط رخ می دهد. در این پژوهش، ریزگوی های اولیه انبساط نیافته از جنس پلی متیل متاکریلات با یا بدون ایجاد اتصالات عرضی به روش پلیمرشدن رادیکالی آزاد تعلیقی تهیه شدند. در فاز آبی از پلی وینیل الکل به عنوان عامل پایدارکننده استفاده شد. در فاز آلی علاوه بر متیل متاکریلات به عنوان مونومر، از تری اتیلن گلیکول دی متاکریلات به عنوان عامل شبکه ای کننده، از پنتان به عنوان عامل انبساط و از بنزوئیل پراکسید به عنوان آغازگر استفاده شد. در نتیجه پلیمرشدن، ذرات انبساط پذیری به قطر mm 20 تا 40 mm حاصل شد. اثر مقدار عامل شبکه ای کننده استفاده شده در فرمول بندی بر شکل شناسی، کیفیت انبساط و نیز چگالی ریزبالن های حاصل بررسی شده است. نتایج بررسی ریزبالن ها به روش میکروسکوپی الکترونی پویشی ریزبالن هایی کاملا کروی با ضخامت دیواره در حدود0.4 mm  نشان می دهد. آزمون گرماوزن سنجی درصد پنتان باقی مانده درون ریزبالن های انبساط یافته را در حدود 20 درصد نشان می دهد.

سابقه و هدف: با توجه به مشکلات بارگذاری ایمپلنت با روش معمول و عدم موفقیت بارگذاری فوری در همه موارد و وجود گزارشی از موفقیت ایمپلنت expandable سارگون، به منظور تعیین تاثیر این ایمپلنت، این تحقیق روی بارگذاری فوری در fresh socket در ماکزیلا انجام شد.مواد و روش ها: تحقیق به روش کارآزمایی بالینی از نوع مقایسه قبل و بعد انجام گرفت. 24 ایمپلنت در 20 بیمار با میانگین سن 14±44.8 قرار داده شد و توسط روکش موقت به صورت فوری بارگذاری شد. در صورت با ثبات بودن در هفته سوم روکش نهایی تحویل شد. ایمپلنت ها در هفته اول، دوم، سوم، ماه اول، دوم، سوم و ششم مورد معاینه قرار گرفتند. فاکتورهای جنس، ناحیه قرار گیری، براکسیسم و کلنچینگ و مصرف سیگار مورد بررسی قرار گرفتند. میزان عدم موفقیت و نقش عوامل مرتبط با آن با آزمون sign test مورد قضاوت قرار گرفت.یافته ها: از 24 ایمپلنت 2 ایمپلنت به علت عدم همکاری بیمار حذف شدند. 10 ایمپلنت (45.4 درصد) پس از بارگذاری فوری، ثبات خود را از دست دادند. در این موارد load برداشته شد و سیستم expansion دوباره فعال گردید. تمامی این موارد در پیگیری های بعدی باثبات بودند و دوباره بارگذاری شدند. کیفیت استخوان D3 شانس بروز لقی را 9 برابر افزایش میدهد(P<0.001) . پس از مدت 6 ماه پیگیری، میزان بقای %100 به دست آمد.نتیجه گیری: به نظر میرسد بارگذاری فوری ایمپلنت های expandable در fresh socket، میتواند درمان موفقی باشد. انجام مطالعات بیشتر و پیگیری در زمان طولانی تر توصیه می گردد.

در این پژوهش میکروکره های Cr2O3/C با استفاده از روش سولوترمال به صورت یک مرحله ای برای اولین بار تهیه شد. از آنالیز پراش پرتو ایکس (XRD) و میکروسکوپ الکترونی روبشی (SEM) جهت مشخصه یابی محصولات سنتز شده مورد استفاده قرار گرفت. تعیین مقدار کربن در کامپوزیت با استفاده از آنالیز حرارتی (TGA) انجام شد. نتایج نشان می دهد، کربن در کامپوزیت به صورت آمورف است و تنها پیک پراش Cr2O3 را در الگوی XRD می توان مشاهده نمود. اندازه بلورک های Cr2O3 با استفاده از روش ویلیامسون-هال برابر 36 نانومتر محاسبه شد. محتوای کربن درکامپوزیت برابر 63 درصد وزنی محاسبه گردید. تصاویر حاصل از SEM نشان می دهد که سطح کره های تولید شده نسبتا صاف و میانگین قطر آن ها در حدود 2 میکرون می باشد. اندازه و مورفولوژی کره های کربنی می تواند با تغییر در شرایط واکنش سولوترمال کنترل شود و در محدوده 0.7 تا 3.5 میکرون تغییر کند. نتایج حاصل از آزمون امپدانس الکتروشیمیایی در محلول KOH برای میکروکره های Cr2O3/C دلالت بر رفتار خوب خازنی این ماده دارد. بهبود خواص الکتروشیمیایی Cr2O3/C نسبت به نانوذرات Cr2O3، به وجود کربن در کامپوزیت نسبت داده شد.